Over de grenzen heen… Gedichtendag
Op 28 januari, Gedichtendag 2010, vertrokken rond de middag een vijfhonderdtal ballonnen op weg naar het onbekende.
De eerste grens, de speelplaats, was vlug overschreden. Welke grenzen zouden onze ballonnen nog trotseren: de gemeente, het district, de provincie, het land? Het grijze regenachtige weer beloofde niet veel goeds.
Vol spanning keken we dagelijks in de brievenbus en hoopten op een kaartje of een briefje. Na een paar dagen kwam er een e-mail uit Frankrijk: iemand had een tros van 14 ballonnen met kaartjes van 4HA, gevonden op een golfterrein in de buurt van Charleville-Mézières, maar liefst 160 km van Deinze verwijderd in vogelvlucht. Dan volgden kaartjes uit Henegouwen, Wallonië.
Op 4 februari heeft de familie Didelot uit Coussey in Frankrijk een brief gestuurd. Bij het kaartje was een uitgebreide wegbeschrijving en de familie drukt de hoop uit dat hun vondst zou winnen. De ballon is gevonden op een veld in Coussey, een stad die bijna in de Vogezen ligt, in vogelvlucht maar liefst 337 km van Deinze verwijderd. De gelukkige eigenaar van de ballon is …. uit 4KA, Marjolijn De Weerdt.
En nu: de winnaars van de gedichtenwedstrijd.
Kijk, lees, wees fier, en ontroerd. De toekomst ziet er nog altijd goed uit als jonge mensen nog steeds eventjes met poëzie bezig zijn.
Je vindt de winnende gedichten door te klikken op onderstaande afbeelding:
Ballonnen en gedichten
Waarom zijn wij sinds onze peutertijd zo gefascineerd door ballonnen? Is het de lichtheid en de kwetsbaarheid? Of is het het vermogen om op te stijgen, lichter dan lucht, ontsnappen naar onvermoede horizonten, de droom naar elders, weg van de werkelijkheid? Zacht meegevoerd naar sprookjesland waar geen problemen meer zijn?
De link naar poëzie ligt voor de hand.
Op Gedichtendag zorgde 5JZ1 voor een aparte happening. Honderden ballonnen gingen de wereld verkennen met als zoete last gedichten en namen van jonge mensen.
Dat een aantal ballonnen van sommige klassen in een onontwarbaar kluwen belandden en als overrijpe druiventrossen de ruimte kozen, niemand die ervan opkeek. Of hoe poëzie en werkelijkheid even elkaar vonden…
Een anonieme cineast bezorgde ons een artistieke impressie van dit fijne gebeuren dat ondanks de koude toch hartverwarmend was.
